Wszystkie spadające gwiazdy w 2026 roku

Rok pora po porze

Zima zaczyna się głośno: Kwadrantydy wystrzeliwują w pierwszych godzinach nowego roku — mrugniesz i po wszystkim — a kończy się jeszcze głośniej, grudniowymi Geminidami, najmocniejszym pewniakiem całego roku, i cichymi Ursydami w przesilenie. Długie, głębokie noce sprawiają, że nawet skromna liczba meteorów wydaje się hojna — pod warunkiem, że ubierzesz się jak trzeba.

Wiosna jest dla koneserów. Kwietniowe Lirydy kończą przednówek — to najstarszy opisany strumień, zdolny do rzadkich, nagłych wybuchów — a majowe Eta Akwarydy, okruchy komety Halleya, faworyzują tropiki i półkulę południową szybkimi, płaskimi smugami tuż przed świtem.

Pełnia lata należy do Perseidów: ciepłe noce, w ideale nawet sto meteorów na godzinę i najczęściej oglądany szczyt roku w połowie sierpnia — u nas znany po prostu jako noc świętego Wawrzyńca. Lipcowe Południowe Delta Akwarydy są cichsze, ale trwają dłużej, i przez dwa tygodnie oba strumienie nakładają się na siebie: na początku sierpnia niebo bywa najbardziej ruchliwe w całym roku.

Jesień idzie niemal bez przerwy: październikowe Drakonidy (wieczorne, co w tym towarzystwie jest rzadkością) i drugi prezent od komety Halleya, czyli Orionidy; listopadowe Taurydy — wolne, pełne bolidów — oraz szybkie Leonidy, słynne z historycznych burz meteorowych, przekazują niebo prosto Geminidom. Pogodna jesienna noc rzadko bywa pusta.

Jak czytać ten kalendarz

Daty to noce szczytów — większość strumieni trzyma jeszcze około połowy siły dobę przed maksimum i dobę po nim, więc zachmurzony szczyt rzadko oznacza stracony rok. Liczby to ZHR: znormalizowane maksimum dla idealnie ciemnego nieba, a nie obietnica dla Twojego ogródka. Otwórz dowolny szczyt po pełny almanach, a potem sprawdź go dla swojego miasta — te same Perseidy potrafią tej samej nocy wypaść „znakomicie” w Kapsztadzie i „słabo” w Oslo.